Ρεμβάζω

Ένα ιστολόγιο για τη ρεμπέτικη και παραδοσιακή μουσική

Εις Μνήμην…

Posted by ex-physician στο 2010/08/25

.

.

.

.

.

.

.

.

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

«Δεν ήταν σε θέση να τραγουδήσει»…

Posted by ex-physician στο 2010/03/02

Το 1933, γραμμοφωνήθηκαν στον ίδιο δίσκο το «Ζούλα σε μια βάρκα μπήκα» και το «Μάγκες καραβοτσακισμένοι». Τα τραγούδια αυτά, ήταν να τα τραγουδήσει ο ίδιος ο Μπάτης. Έγιναν οι πρόβες, και όταν όλα πια ετοιμάστηκαν, ο Μπάτης «πήγε να κάνει μια τζούρα». Όταν όμως γύρισε, είχε τέτοια μαστούρα, που «δεν ήταν σε θέση να τραγουδήσει». Λόγω των τεχνικών δυσκολιών της εποχής εκείνης η ηχογράφηση δεν σήκωνε αναβολή.  Έτσι, η μαστούρα αυτή, έγινε η αφορμή να κάνει την πρώτη του εμφάνιση στη δισκογραφία, ο μεγάλος Στράτος Παγιουμτζής.

σπηλιά του Δράκου, που ακούγεται στο τραγούδι,  βρισκόταν πίσω από τον Κερατόπυργο στο Κερατσίνι, αριστερά όπως εισπλέουμε προς τον όρμο, κάτω από το λεγόμενο «θρόνο του Ξέρξη» «]

Σ’ αυτά τα τραγούδια, ο Παγιουμτζής (ένας τραγουδιστής με εκπληκτικό εύρος στη φωνή του) τραγουδάει σε ψιλές νότες, μιμούμενος τη φωνή του Μπάτη.

Αντιγράφω από τη «Ρεμπέτικο Wiki», τη δισκογραφία του Γιώργου Μπάτη. (Στο λήμμα που παραπέμπω, μπορείτε να βρείτε και τους στίχους των τραγουδιών)

  • Μάγκες καραβοτσακισμένοι – Στράτος Παγιουμτζής (1933)
  • Ο θερμαστής – Γιώργος Μπάτης (1934)
  • Γκαμηλιέρικο – Γιώργος Μπάτης (1934)
  • Γυφτοπούλα στο χαμάμ – Γιώργος (Μπάτης 1934)
  • Βάρκα μου μπογιατισμένη – Γιώργος (Μπάτης 1935)
  • Οι φυλακές του Ωρωπού – Γιώργος (Μπάτης 1935)
  • Το μπαρμπεράκι – Γιώργος Μπάτης (1935)
  • Ο φασουλάς – Γιώργος Μπάτης (1935)
  • Οι σφουγγαράδες – Στράτος Παγιουμτζής (1935)
  • Οι φωνογραφιτζήδες – Γιώργος Μπάτης (1936)
  • Ταξίμι Αθηναϊκό και ζεϊμπέκικο – Οργανικό (1936)
  • Μπάτης ο δερβίσης – Γιώργος Μπάτης (1932)
  • Σου ΄χει λάχει – Γιώργος Μπάτης (1932)
  • Αρχόντισσα -Έλλη Σοφρωνίου (1947)
  • Ζεϊμπεκάνο Σπανιόλο (Ζούλα σε μια βάρκα) Στράτος Παγιουμτζής  (1933)
  • Ο μπουφετζής – Γιώργος Μπάτης (1935)
  • Η ατσιγγάνα  – Γιώργος Μπάτης (1933)

Τέλος, ο Μπάτης, έπαιξε και στην ταινία «Οι Παπατζήδες«, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου και σενάριο Πέτρου Γιαννακού.  (Η φωτό από τη «Ρεμπέτικο Wiki»)

Ο Μπάτης, στην ταινία "Οι Παπατζήδες"

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

«Καλά τα πας κύριε Γιώργο μου!»

Posted by ex-physician στο 2010/02/16

Την παρακάτω ιστοριούλα, τη διάβασα εδώ και πολλά χρόνια σε ένα βιβλίο για το ρεμπέτικο, του οποίου τον τίτλο, δυστυχώς, δεν τον θυμάμαι. Επίσης, δεν θυμάμαι αν έλεγε ότι αυτή η ιστορία είναι αληθινή, ή αν είχε κυκλοφορήσει σαν ανέκδοτο για το Μπάτη. Παρ’ όλα αυτά, θα τη δημοσιεύσω, γιατί πάντα μου φέρνει χαμόγελο όταν τη θυμάμαι.

Διαφημιστικό φυλλάδιο της σχολής χορού "Κάρμεν" του καθηγητού George Bate. (Από τα "Ρεμπέτικα Τραγούδια" του Ηλία Πετρόπουλου. Κλικ για μεγέθυνση)

Ο Μπάτης είχε, ως γνωστόν, ανοίξει καφενείο – τεκέ στα Λεμονάδικα. Η μπροστά όψη του μαγαζιού, ήταν ένα συνηθισμένο καφενείο, το οποίο όμως, χωριζόταν με τοίχο από τον τεκέ που υπήρχε στο πίσω μέρος του. Ο Μπάτης, θέλοντας να επιβλέπει τον καφενέ,  είχε ανοίξει μια τρύπα στον τοίχο και είχε περάσει το μαρκούτσι του αργιλέ του, ώστε να μπορεί να τραβάει τις τζούρες του, ενώ αν παρουσιαζόταν κίνδυνος, ο σωλήνας του αργιλέ, τραβιόταν μέσω της τρύπας, από την άλλη πλευρά του τοίχου, από κάποιον που ο Μπάτης έβαζε να να έχει το νου του.

Μια μέρα, ο Μπάτης καθόταν στη συνηθισμένη του θέση. Τραβάει μια γερή τζούρα και εκείνη τη στιγμή, μπαίνει ξάφνου στο καφενείο ένας αστυνομικός! Ο τύπος από την άλλη μεριά του τοίχου, το πήρε χαμπάρι,τραβάει γρήγορα το μαρκούτσι, και ο Μπάτης μένει με τα χέρια άδεια, και τον καπνό στα πλεμόνια του. Ο αστυνομικός όμως, δεν είχε δει ότι ο Μπάτης είχε πάρει τζούρα. Και όπως βλέπει τον Μπάτη με τα μάτια γουρλωμένα και τα μάγουλα φουσκωμένα, σχεδόν σκασμένο από τον καπνό, τον ρωτάει ξαφνιασμένος: «Κύριε Γιώργο, είστε άρρωστος; Δεν φαίνεστε καλά.». Τότε ο Μπάτης, βγάζει τον καπνό και λέει του αστυνομικού: «Τώρα τελευταία, σπουδάζω φακίρης». «Συγχαρητήρια κύριε Γιώργο! μια χαρά τα πάς!» του απάντησε ο έκπληκτος αστυνομικός.

[Ο «Μπουφετζής», γραμμοφωνήθηκε το 1935. Η μουσική του είναι πάνω στο τραγούδι, το «How dry I am», δείγμα του οποίου μπορείτε να ακούσετε εδώ (δυστυχώς, δεν το βρήκα όλο).

Το «Βάρκα μου μπογιατισμένη», γραμμοφωνήθηκε το 1934.]

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Γιώργος Μπάτης

Posted by ex-physician στο 2010/02/10


Η θρυλική τετράς του Πειραιώς: Όρθιοι: αριστερά, ο Μάρκος, δεξιά ο Δελλιάς. Καθιστοί: αριστερά ο Στράτος, δεξιά ο Μπάτης. Από το http://www.rebetiko.gr

Ο Γιώργος  Τσωρός ή Αμπάτης ή Μπάτης, γεννήθηκε στα Μέθανα το 1886. Η οικογένειά του, εγκαταστάθηκε στον Πειραιά το 1902. Ο πατέρας του, εργαζόταν σε οικοδομές. Έμαθε μπαγλαμά κατά τη διάρκεια της θητείας του στο στρατό, η οποία διήρκεσε 12 χρόνια (1908 – 1920), πράγμα όχι και τόσο ασυνήθιστο για εκείνη τη γεμάτη πολέμους εποχή. Όταν απολύθηκε, άρχισε να κάνει δουλειές του ποδαριού: γιατρός (!) παλαιοπώλης, μικροπωλητής κλπ.

Το 1925, άνοιξε τεκέ στην Κρεμμυδαρού, όπως έλεγαν τότε τη Δραπετσώνα, ο οποίος είχε  για βιτρίνα ένα  χοροδιδασκαλείο, το «Κάρμεν». Αργότερα (1931), άνοιξε καφενείο – τεκέ, το «Ζωρζ Μπατέ», στα Λεμονάδικα, κοντά στου Καραϊσκάκη. Το 1934, μαζί με τους Μάρκο Βαμβακάρη,  Ανέστο Δελλιά και Στράτο Παγιουμτζή, δημιούργησαν το πρώτο ρεμπέτικο συγκρότημα, που έμεινε στην ιστορία με το όνομα «Η θρυλική τετράς του Πειραιώς».

Παρά τον μικρό αριθμό των τραγουδιών που γραμμοφώνησε, θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της πειραιώτικης σχολής του ρεμπέτικου. Πέθανε στις 10 Μαρτίου 1967 και θάφτηκε – σύμφωνα με την επιθυμία του – μαζί με τον μπαγλαμά του.

Ο Μπάτης στην τελευταία του κατοικία. Μαζί και ο μπαγλαμάς του. (Από τα "Ρεμπέτικα Τραγούδια" του Ηλία Πετρόπουλου. Κλικ για μεγέθυνση.).

…………………………………………………………………

Στο ταξίμ-ζεϊμπέκικο που ακούγεται στο κλιπάκι, παίζει μπαγλαμά – ποιος άλλος;- ο Μπάτης. Τον συνοδεύει με το μπουζούκι του ο Ανέστος Δελλιάς.

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , | 3 Comments »

Ο Υμνούμενος

Posted by ex-physician στο 2010/02/09

Σπαρταριστή παρωδία κάποιου εκκλησιαστικού ύμνου.  Σατιρίζει τους Έλληνες, ανάλογα με τον τόπο καταγωγής τους. Το τραγούδι είναι του 1929. Τραγουδάει ο Πέτρος Κυριακός. Πιθανόν να είναι απόσπασμα από επιθεωρησιακό νούμερο.

Ο «Υμνούμενος», δεν συγκαταλέγεται βέβαια στα ρεμπέτικα τραγούδια. Η επιτυχία που έκανε όμως, δεν μπορούσε παρά να του βρει μιμητές. Ιδού ένα άλλο τραγούδι παρόμοιας θεματολογίας – ρεμπέτικο αυτή τη φορά:

Το «φασουλά», τον γραμμοφώνησε ο Γιώργος Μπάτης, το 1936.

ΥΓ. Ο κύριος Σαραντάκος στο ιστολόγιό του, αφιερώνει ένα άρθρο για τον «Υμνούμενο», όπου καταγράφει τους στίχους και τους σχολιάζει.

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , | 2 Comments »

Συλλογή υπογραφών για τη φορολόγηση της εκκλησίας.

Posted by ex-physician στο 2010/02/08

Φορολογώντας την τεράστια περιουσία της εκκλησίας οι φόροι για τους πολίτες θα μειωνόταν αισθητά και το κρατικό έλλειμμα θα μηδενιζόταν!

Βοηθήστε αυτή την κίνηση με μία απλή υπογραφή δίνοντας μόνο το όνομα και το email σας!


Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Άλλα τραγούδια για το Σακαφλιά

Posted by ex-physician στο 2010/02/04

(Τη φωτογραφία των φυλακών, την αντέγραψα από την Κλίκα, από ένα άρθρο της κυρίας Ελένης Σπυροπούλου, με θέμα το Σακαφλιά.)

Για τον φόνο του Σακαφλιά στις φυλακές των Τρικάλων, ο Ηλίας Πετρόπουλος στη «Ρεμπέτικη Ανθολογία» του, καταγράφει τέσσερα τραγούδια. Εδώ, θα εμφανίσω τα τρία από αυτά, αφού το τέταρτο (του Μπακάλη που το τραγούδησε ο Μπιθικότσης) γράφτηκε το 1965 και φαντάζει εκτός κλίματος.

……………………………………………………………………

Το Σακαφλιά σκοτώσανε
κι οι μάγκες μαραζώσανε

Βρε Αντωνίτση κερατά,
συ σκότωσες το Σακαφλιά!

(Αυτό το μουρμούρικο, το λέγανε γύρω στο ’30. Ο Πετρόπουλος, γράφει ότι του το υπαγόρευσε ο κατάδικος γεροντόμαγκας Κώστας Αντονάκος. Ο Μάρκος στα απομνημονεύματά του αναφέρει και τρίτο δίστιχο, το οποίο όμως ο Πετρόπουλος δεν εμφανίζει πουθενά! Παρακάτω όμως,αναφέρει ένα παραπανίσιο δίστιχο στο κλασσικό τραγούδι του Τσιτσάνη – βλ. παρακάτω)

……………………………………………………………………

Στα Τρίκαλα, στα Δυο Στενά,
σκοτώσανε το Σακαφλιά

Τέτοιο ντερβίσικο παιδί
το κλαίμε όλοι μας μαζί

Δεν τον ξεχνούμε βρε παιδιά
το φίλο μας το Σακαφλιά.

Αυτό, είναι το γνωστό ζεϊμπέκικο του Τσιτσάνη. Ο Πετρόπουλος, ανάμεσα στην πρώτη και δεύτερη στροφή, παρεμβάλλει και το «Δυο μαχαιριές του δώσανε / και χάμω τον ξαπλώσανε». Η στροφή αυτή όμως, δεν έχει γραμμοφωνηθεί στην εκτέλεση του 1939. Άποψή μου είναι ότι ανήκει στο προηγούμενο τραγούδι.

……………………………………………………………………

Νίκος Μάθεσης (Τρελλάκιας). Από το http://www.rebetiko.gr

Στα Τρίκαλα μες στη στενή,
βαρέσαν ένα μπελαλή.
Βαρέσανε το Σακαφλιά
που’ χε ντερβίσικη καρδιά.

Στην Προύσα ήταν ξακουστός
στη Μενεμένη διαλεχτός
Ήταν στο Τάγμα Τουμπεκί
στη Μεραρχία Μελανθή.

(Παλιό μουρμούρικο – κατεγράφη στη φυλακή το 1973)

Ο Πετρόπουλος αναφέρει ότι κατά μια εκδοχή, το πραγματικό όνομα του Σακαφλιά ήταν Χαρίλαος Χαραλάμπους.  Ο Χατζηδουλής όμως, στην αυτοβιογραφία του Τσιτσάνη, γράφει ότι γνώρισε μέσω του Νίκου Μάθεση (Τρελλάκια) έναν ανεψιό του Σακαφλιά. «Δεν άργησα να καταλάβω», γράφει, «πως γνώριζε λιγότερα κι από μένα που βρισκόμουν τότε στο σκοτάδι, αλλά είχε στα χέρια του ένα πολύτιμο στοιχείο – το σημαντικότερο που μπορούσα να βρω: ένα πιστοποιητικό κάποιας Στρατολογικής αρχής, που είχε εκδοθεί στο όνομα του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΑΚΑΒΛΙΑ. Πριν λίγο καιρό είδα με τα μάτια μου το Φάκελλο του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΑΚΑΒΛΙΑ, που κρατείται στα αρχεία της Γενικής Ασφαλείας.»

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Τα Τρίκαλα και τα δυο στενά (Η ιστορία του Σακαφλιά)

Posted by ex-physician στο 2010/02/03

(Το αρθράκι αυτό, το πρωτοδημοσίευσα στο Facebook στις 23 Δεκεμβρίου 2009) .

Το τραγούδι «Στα Τρίκαλα στα δυο στενά», το γραμμοφώνησε ο Τσιτσάνης στα 1939. Το πρωτοτραγούδησε ο Στράτος Παγιουμτζής μαζί με τον Τσιτσάνη.

Για το φόνο που είχε συγκλονίσει τον υπόκοσμο, είχαν βγει μέχρι τότε, κάποια μουρμούρικα τραγούδια όπως «βρε Αντωνίτση κερατά / που σκότωσες το Σακαφλιά» ή «το Σακαφλιά σκοτώσανε κι οι μάγκες μαραζώσανε» και άλλα παρόμοια.

Βασίλης Τσιτσάνης

Ο Γιώργος Σακαφλιάς, ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά γι΄ αυτόν, που κάπου ο θρύλος δεν μπορεί να ξεχωρίσει από την πραγματικότητα. Ήταν μέγας γυναικοκατακτητής, και τζογαδόρος, ενώ τα’ παιρνε και από γυναίκες του υποκόσμου. Βρέθηκε στη φυλακή των Τρικάλων, επειδή τραυμάτισε κάποιον με μαχαίρι.

Στράτος Παγιουμτζής

Η πρώτη μαρτυρία που διάβασα για το έγκλημα και τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, προέρχεται από αποσπάσματα της αυτοβιογραφίας του Δημήτρη Γκόγκου (Μπαγιαντέρα), τα οποία παρεμβάλλονται στην βιογραφία του Τσιτσάνη, όπως αυτός τη διηγήθηκε στον Κώστα Χατζηδουλή («Βασίλης Τσιτσάνης – Η ζωή μου, το έργο μου», Νεφέλη 1979) . Ο Μπαγιαντέρας, δεν είχε γνωρίσει το Σακαφλιά, ήταν όμως συγκρατούμενος στις φυλακές της Αίγινας, με αυτόν που τον σκότωσε (Αντωνίτσης λεγότανε), ο οποίος του διηγήθηκε τη δική του εκδοχή για την ιστορία.
Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Μπαγιαντέρα, ο Αντωνίτσης, μέσα στη φυλακή των Τρικάλων «έστρωνε παιχνίδια, μπαρμπούτια και τέτοια», που φυσικά ήταν απαγορευμένα. Όταν ο Σακαφλιάς μπήκε στη φυλακή, αρχές του 1929, είδε την κονόμα και βάλθηκε να πάρει αυτός το βιδάνειο. Άρχισε να του μπαίνει του Αντωνίτση, μέχρι που κάποια μέρα τον έδιωξε από το παιχνίδι με τις κλωτσιές.
Μετά από κανά-δυο μέρες, ο Αντωνίτσης, πήρε ένα τηγάνι, του αφαίρεσε τη λαβή και την ακόνισε. Έστειλε και φώναξαν το Σακαφλιά τάχα μου να τον κεράσει μαρίδες. Ο Σακαφλιάς, πίστεψε πως ο Αντωνίτσης ήθελε να «τα βρούνε». Δεν πονηρεύτηκε, και ο Αντωνίτσης τον σκότωσε με τη λαβή του τηγανιού.

Δημήτρης Γκόγκος (Μπαγιαντέρας)

Αυτά έγιναν σύμφωνα με τους Μπαγιαντέρα – Αντωνίτση. Υπάρχουν όμως και άλλες διηγήσεις, όπου τα πράγματα εμφανίζονται πολύ διαφορετικά. Ο Ηλίας Πετρόπουλος, στη «Ρεμπέτικη Ανθολογία» του, γράφει ότι είχε συναντήσει έναν αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας. Σύμφωνα με αυτόν, ο Αντωνίτσης, δεν ήταν αυτός που έστρωνε τα παιχνίδια, αλλά τσιράκι κάποιου τσιρίμπαση της φυλακής. Ο Σακαφλιάς, πράγματι είχε βάλει στόχο το βιδάνειο της φυλακής, και ο τσιρίμπασης έβαλε τον Αντωνίτση να τον καθαρίσει. Το κόλπο, ήταν το εξής: Κάποιος βαλτός φώναξε από την αυλή το Σακαφλιά και αυτός έβγαλε το κεφάλι του από το καγκελωτό παράθυρο του θαλάμου. Τότε ο Αντωνίτσης τον μαχαίρωσε πισώπλατα με τη λαβή του τηγανιού.
Το τέλος του Αντωνίτση, ήταν εξ’ ίσου τραγικό: Όταν αποφυλακίστηκε, ζούσε με τα εμβάσματα που του έστελνε ο τσιρίμπασης, εξ΄αιτίας του οποίου έκανε επί πλέον χρόνια στη φυλακή. Όταν όμως αυτός πέθανε, σταμάτησαν και τα εμβάσματα. Ζώντας σαν ζητιάνος και έχοντας απομονωθεί από τους πειραιώτες μάγκες, αυτοκτόνησε τελικά πέφτοντας πάνω σε ένα διερχόμενο τραίνο της γραμμής Πατρών – Πύργου.
Και τα Δυο Στενά; Αυτά, δεν βρίσκονται στα Τρίκαλα – τουλάχιστον δεν βρίσκονται μέσα στην πόλη των Τρικάλων. «Είναι μέρος της φυλακής των Τρικάλων, για την ακρίβεια, είναι δυο διάδρομοι – προεκτάσεις της αυλής που κυκλώνουν το κτίριο των θαλάμων» (Η. Πετρόπουλος, ο.π.)

ΥΓ. Τη φωτογραφία που υπάρχει στο βιντεάκι, την είδα και στο βιβλίο  του Ηλία Πετρόπουλου, ο οποίος γράφει ότι πιθανόν ο τύπος της φωτογραφίας να είναι πράγματι ο Σακαφλιάς!

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , | 1 Comment »